กาลครั้งหนึ่งของเจ้าหญิงสายY

 คำเตือน  เรื่องนี้มัน Y ไม่เข้าใจไม่ชอบไม่แนะนำให้อ่านเน้อ

คำเตือน2  PG-13 นะจ๊ะ

 

คุยๆ  เราโพสเรื่องนี้ไว้ที่อื่นอีก 2 ที่  บอร์ดวายปกติ กับเด็กดี  รับรู้ได้ว่าเรื่องวายๆ ก็ต้องโพสบอร์ดวายซิเน๊าะ

 ไม่มีไรแล้ว  ใครหลงมาก็ลองอ่านกันดูนะจ๊ะ

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

“พี่พีฮะ..  พี่พี” เสียงเรียกอย่างกระหืดกระหอบดังขึ้นด้านหลัง พี  หรือ  พีรภัทร  ชีวินนาวา  ฉายาราชินีหิมะ  หันไปตามเสียงเรียกด้วยรอยยิ้มบางเบาที่น้อยคนนักจะได้เห็น  เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนแต่กลับมีดวงตาโตสีเข้มเดินมาอ้าแขนรับแรงกอดของเด็กหนุ่มหน้าหวาน  ที่มีดวงตากลมโตงดงามเช่นกัน  แต่แววของความเยือกเย็นในดวงตาและท่วงท่าดูจะทำให้คนโดยรอบอยากออกห่าง  หรือไม่ก็อยากลุกล้ำเข้าไปค้นหาให้ลึกซื้ง  ซึ่งอย่างหลังแม้จะมีผู้อยากทำมากกว่าเพียงใดก็ไม่เคยมีใครทำสำเร็จได้

                “เมื่อกี้เพื่อนพี่เอาขนมมาฝากผมด้วยล่ะ” นัทยิ้มแฉ่ง  ชูถุงขนมในมือ

                “งั้นเหรอ  ดีจังนะ  แล้วในถุงใหญ่นั่นล่ะ” ตอบด้วยรอยยิ้ม  มองถุงกระดาษใบใหญ่ในมืออีกข้างของน้องชาย

                “อ๋อ  อันนี้พวกรุ่นพี่คนอื่นเอามาให้ฮะ  มีแต่ของกินไม่ได้ทั้งนั้นเลย” คนอ่อนวัยกว่าบอกด้วยท่าทางเศร้าๆ

                พียิ้มด้วยตา “เห็นแก่กินจังนะเรา  ไหนดูหน่อยซิ” รับถุงมามอง  มีเยอะเหมือนกันแฮะ  ปล่อยไว้อย่างนี้ถ้าจะไม่ดี  ต้องรีบป้องกันไว้ก่อน

                “นัทตี้...  จำได้มั้ยพี่เคยบอกว่าเวลาเราสองคนอยู่ด้วยกันต้องทักทายยังไง” 
บอกด้วยเสียงอ่อนหวาน  รู้ดีว่าคนแถวนั้นที่ได้ยินคงหูผึ่งฟังกันอยู่แน่ๆ เพราะเค้าเป็นคนที่โด่งดังอยู่แล้วทั้งเรื่องความร้ายกาจและความเย็นชา  เมื่อเห็นเค้าคุยกับใครก็ย่อมเป็นจุดสนใจเป็นธรรมดา

                “อะ...  เอ๋?  จำได้ฮะ  แต่ตอนนี้เราไม่ได้อยู่กันสองต่อสองนี่ฮะ” นัทตัวน้อยใบหน้าแดงก่ำ  การทักทายกันที่พี่พีสอนสมัยเด็กๆ ยังจำได้ไม่เคยลืม  แม้พักหลังจะไม่ทำกันแล้วก็เถอะ

                “ตอนนี้ก็ได้  ทักพี่หน่อยสิ” บอกน้องชายด้วยเสียงกระซิบ

                “ฮะ...  ฮ่ะ” คนอ่อนวัยกว่าตอบอย่างไม่แน่ใจ  แล้วจึงยกมือโอบรอบคอพี่ชาย  โน้มใบหน้าอีกฝ่ายมาจนชิดติดกันก่อนประกบริมฝีปากนุ่ม  พีเอามือกอดเอวร่างบางที่หลับตาไว้  แล้วใช้สายตามองกราดคนที่แอบมองอยู่รอบ ๆ  ประกาศให้รู้ว่า..  คนนี้ห้ามยุ่งไม่งั้น...  ตาย!!!

 

                “โอ้โห  ลงทุนแฮะ  การกระทำง่ายกว่าคำพูอีกแล้วล่ะสิ”  แทนที่อยู่ในตึกมองสองพี่น้องที่จู๋จี๋กันอยู่ภายนอกรำพึงออกมาเบาๆ ในมือมีข้อมูลของนัท นาวี ชีวินนาวา ทายาทสายตรงของตระกูลใหญ่  ด้วยความที่เป็นลูกชายของหัวหน้าตระกูลที่เป็นพี่ชายของแม่พีที่ถูกสั่งสอนให้ดูแลและปกป้องทายาทของตระกูล
ที่รักษาสายเลือดเชื้อเจ้าขุนน้ำขุนนางเอาไว้อย่างบริสุทธิ์  ในขณะที่แม่ของพีกลับแต่งงานกับนักธุรกิจธรรมดา  ซึ่งมาเสียชีวิตไปตั้งแต่เด็กหนุ่มยังแบเบาะ  มารดาของพีจึงต้องกลับเข้าบ้านใหญ่อีกครั้งและรับหน้าที่ดูแลบ้านและนัท  เด็กชายทั้งสองจึงถูกเลี้ยงมาด้วยกัน จนกระทั้งพีมาเข้าเรียนโรงเรียนนี้เมื่อ 2 ปีก่อน  ซึ่งก็ถือเป็นการเตรียมพร้อมสำหรับนัทที่จะมาเข้าเรียนในรุ่นต่อไปอยู่ดี

                “หยั่งงั้นถ้าเราไม่ลงมือบ้างก็คงจะไม่ได้ไม่ว่าจะจงอางหรือไข่สินะ” แทนพูดแล้วหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

 

“กว่าจะกลับมาได้นะแทน” รองประธานนักเรียนคนสวย นั่งกอดอกอยู่ในห้องพักซึ่งเป็นของทั้งคู่  ในเวลาที่เข็มสั้นของนาฬิกาชี้ไปที่เลข 1 ของวันใหม่

                “แค่ออกไปเที่ยวหน่อยเดียวเอง  แต่พอดีมีพี่สาวชวนดริ๊งค์เลยต่อซักหน่อย  แบบว่าของฟรีไง”  แทนแสร้งทำเป็นเขินเกาคอ  นึกแปลกใจรูมเมทตัวเองที่ร้อยวันพันปีไม่เคยถามไม่เคยทักมาก่อน  กลับดึกทีไรก็หลับก่อนทุกที  แต่คราวนี้กลับนั่งรอจนตัวเองกลับ

                “แน่ใจนะว่าแค่ดริ้งค์” ร่างบางถามเสียงเย็นชา  สายตาจ้องมองนิ่ง ๆ  แต่ร่างใหญ่กว่ากลับรู้สึกคล้ายโดนดูถูก

                “หึงรึไงครับ” ก้มลงถามข้างใบหูอีกฝ่าย  ก่อนพ่นลมหายใจร้อน ๆ  เข้าใส่ใบหูด้วยอยากเอาคืนคนตรงหน้าบ้าง  แอบอมยิ้มเมื่อเห็นท่าทางสะดุ้งนิด ๆ  แม้ใบหน้าจะยังเรียบเฉยแต่สีชมพูระเรื่อบนใบหน้าขาว ๆ  นั่นคืออะไรนะ  โกรธ  อาย  หรือว่า...  อย่างอื่น...

                พีแอบใจเต้นก่อนจะนึกเรื่องสำคัญได้สองมือผลักคนตรงหน้าออกห่างจากลำตัว

                “เดี๋ยวก่อน  ฉันมีเรื่องจะเคลียร์กับนาย” อยู่ ๆ ก็ทำสีหน้าจริงจังจนอีกคนปรับตัวไม่ทัน

                “ลูกกวาดที่นายให้นัทไปเมื่อเช้าน่ะ”  จ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างค้นหาด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ
“นายใส่ลงไปใช้มั้ย”

                “หืม..”  แทนเลิกคิ้วถามอย่างแปลกใจ  “เปล่า..  ใส่อะไร?”

                “นี่  ฉันว่าจะดีกว่าถ้านายยอมรับมาตรง ๆ อย่างลูกผู้ชาย  นายทำไปเพื่ออะไร”

                “เดี๋ยว ๆ  นายว่าไงนะ  ฉันทำอะไร”  แทนรีบโบกมือห้ามเป็นพัลวัน  พูดให้ชัดเจนหน่อยสิเจ้าบ้านี่

                “ก็ในลูกอมนั่น..  ในนั้นมันมียาปลุก sex อยู่นี่” บอกก่อนหลบสายตาไปทางอื่น  บ้าเอ๊ย  เขินทำไมวะ  ก็ดูมันทำหน้าสิเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา ๆ  อย่างนั้นแหละ

                “โธ่เอ๊ย..  มันก็แค่...  หืม” คิดถึงคำพูดเมื่อกี้  ว่าไงนะ  ยาปลุก sex! อ๋อ  ที่จดหมายบอกให้เขากินแล้วไปหาบนดาดฟ้าคงเพราะอย่างนี้สินะ  เฮ้อ.. เด็กสมัยนี้นี่

                พีเดินไปเปิดลิ้นชักคืนโถลูกกวาดให้แทน  แต่ขณะยื่นมือกลับสั่น  หน้าที่แดงน้อย ๆ  เมื่อกี้ยิ่งแดงเข้าไปใหญ่  เผลอตัวทรุดลงกับพื้น  เม้มปากแน่น  ร่างกายสั่นระริก

                แทนรีบเข้าไปประคองอย่างรวดเร็วด้วยความเป็นห่วงอีกฝ่ายที่ค่อยจะป่วยอะไรกับใครเขาซักที  ทรุดลงไปแบบนั้นน่ากลัวจะไม่สบายหนัก

                “ปล่อย!!” พีรีบตวาดด้วยเสียงแผ่ว ๆ แต่นิ้วมือกลับจิกแขนเสื้ออีกฝ่ายไว้อย่างลืมตัว

                “นายเป็นอะไรน่ะ” แทนเขย่าตัวอีกฝ่ายเบา ๆ  ตัดสินใจอุ้มไปที่เตียง 

                “ไม่... ไม่เป็นไร  แค่นั่งพิมพ์รายงานงบประมาณดึก...” ปากพูดแบบนั้น  แต่กลับเผยอปากหายใจหอบนิ้วมือเรียวยังยึดเสื้ออีกฝ่ายไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

                “ไม่ใช่แล้วล่ะ  อาการแบบนี้...” แทนเอ่ยอย่างกังวล  เหลือบมองลูกอมในขวดโหลใบสวยที่ลดไปเกือบครึ่ง  คนตรงหน้ายิ่งเป็นคนที่ชอบของหวานมากเอาซะด้วย

                “พอฉันทำงานเสร็จก็เลยคิดได้ว่ามีคนบอกว่านัทฝากของมาให้..  เห็นเป็นลูกอมก็เลยกินเล่น  จนเห็นว่ามีโน้ตมาด้วยข้างในนั่นแหละ  ตอนแรกกินแล้วก็เฉย ๆ  ไม่นึกว่า... ” เสียงแผ่วเบาสั่น ๆ  ต้องหยุดชะงักลง  นิ่วหน้าเมื่อเผลอซบหน้าลงไปที่หน้าอกอีกฝ่ายส่งผลให้รู้สึกว่าเบื้องล่างของตัวเองยิ่งถูกกระตุ้น  จนรู้สึกว่ามันอึดอัดแทบจะระเบิด

                “ไม่ต้องพูดแล้วล่ะ”  แทนกระซิบแล้วผลักพีให้นอนลงอย่างนุ่มนวลก่อนถอดกางเกงนอนของอีกฝ่ายออก

                “มะ  ไม่...”  ร่างบางร้องอย่างตื่นตระหนก  มือที่ยึดอีกฝ่ายไว้กลับกลายเป็นต่อต้านแทน

                “เถอะน่า  ไม่เป็นไรหรอกนะ” เลื่อนตัวมานั่งตรงหน้า  แยกเรียวขาสวยของร่างข้างใต้ออก  ก้มลงกัดแก่นกายของอีกฝ่ายผ่านบ็อกเซอร์เนื้อดีเบา ๆ    จากมือที่ผลักร่างหนา  พีต้องเอามาปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงที่ครางออกมาอย่างลืมตัว  ความรู้สีกที่ไม่เคยรู้สึกกลับพุ่งเข้ามาในอก  ร้อนรุ่ม  ต้องการ  ต้องการอีก   มากขึ้นกว่านี้ 

รู้ตัวอีกทีบ๊อกเซอร์สีขาวของตนก็หายไปเมื่อไหร่ไม่รู้   รับรู้แต่ความร้อนรุ่มชุ่มชื้นที่ครอบครองลงบนแก่นกายของเขา  เรียวลิ้นที่สากนิด ๆ  ทว่าอบอุ่นจนเกือบร้อนของอีกฝ่ายบิดพันไปมา   ก่อนกระชากชักพาให้เข้าแอ่นกายเข้าหาและรับการเสียดสีหลายครั้ง  จนกระทั่ง..  ในที่สุด  ความรู้สึกก็ถูกปลดปล่อยคล้ายมีผีเสื้อบินออกไปจากร่างกายนับพัน  ร่างหนายังอุตส่าห์มีแก่ใจใช้มือรีดหยาดขาวขุ่นออกให้จนหยดสุดท้าย  พีเหนื่อยอ่อนลงและง่วงงุนจนแทบจะไม่รู้สึกถึงรสจูบที่นุ่มนวลที่ริมฝีปาก  จูบที่ยังมีรสชาติจากตัวเขาเอง  กับเสียงกระซิบบางอย่างเบา ๆ  ที่หูได้ยิน  แต่ไม่สามารถตีความและจดจำได้  เสียงกระซิบที่พูดว่า...  “รักนาย”